Krachtvrouwen

Ik ben Amina.
Moeder van zeven kinderen.
En één van mijn ex-man
– ik heb acht kinderen.

Ik woon in de wijk.
Ben actief bewoner.
Ik krijg energie van de wijk.
Ik woon er nu 22 jaar.
Ik voel me hier thuis.
Ik wil nooit meer weg.
Ik wil hier wonen.

Ik heb een groot netwerk uitgebouwd.
Voor mij is iedereen even belangrijk.
Iedereen heeft talent,
liefde,
menselijkheid.
We ondersteunen elkaar.
En leren elke dag van elkaar.

Voor mij is het belangrijk dat vrouwen een rol spelen in de maatschappij.
De veiligheid in de wijk is de afgelopen jaren gegroeid,
omdat we elkaar beter hebben leren kennen.
Iedereen helpt elkaar.
Dat vind ik mooi.
We doen het vanuit ons hart.

Taal is niet altijd gemakkelijk,
maar we begrijpen elkaar.
Door te doen.
Dat is echt Rotterdams:
mouwen omhoog en hard werken.

Ik kom uit Somalië.
Vrouwen hebben daar geen macht, de man is de baas.
Scheiden is er taboe.
Je mag niet scheiden van je man.
Maar toch deed ik het.
Als het niet gaat, gaat het niet.

Het leven is zo mooi,
maar alleen als het je eigen leven is.
Niet als iemand anders het voor je bepaalt.

Mijn dochter leidt een heel vrij en leuk leven.
Ze gaat naar school, ze moet niks.
Ze hoeft niet op haar zestiende te trouwen.
Ik zeg haar soms: toen ik zestien was,
kreeg ik een koe en een paar kippen.
Als bruidsschat.
Gelukkig bestaat dat niet in Nederland.
Hier is er vrijheid.
Niet om te misbruiken,
maar om elkaar met respect te behandelen.

Ik heb nooit gestudeerd.
Ik ben analfabeet.
Maar toch heb ik een visie.
Ik had een droom en ben die gevolgd.
Ik heb niet opgegeven.
Het is niet makkelijk om een initiatief als de Krachtvrouwen te starten,
maar ik gaf niet op.

Dit is een vrij land,
je mag je mening geven
zonder bang te zijn dat je naar de gevangenis moet.
Alle vrouwen mogen stemmen.
Iedereen heeft power
maar je moet laten zien dat je er iets mee kan doen.

Hier in het Naai-atelier vinden mensen hun plek.
Ze voelen zich hier veilig,
en thuis.
Het is ons land, het is onze stad,
wij horen er bij.
Dat geeft ons kracht.

Ik vind: als je één vrouw kan helpen
om haar stem te laten horen,
dan heb je een heel gezin geholpen.

(Opgetekend bij Krachtvrouwen Naai-atelier op 22 juni 2018)

Advertenties

Miljonair

Ik ben Geraldien.
Ik heb één zoon, Joel.
Vier letters, lekker makkelijk en uitspreekbaar in elke taal.
In het Antilliaans zeggen ze Jowel – met een W.

Ik heb ook een dochter.
Zij studeert economie, HBO.
Ik voel me een miljonair met zo’n kinderen.

Mijn zoon is heel rustig, en heel lief.
Mijn dochter is ook lief, maar ook pittig.
Misschien heeft ze dat wel van haar moeder.

Ooit wilde ze een keer niet naar school.
Ik zei: “Okee, blijf maar thuis.”
Maar ik heb haar laten werken,
allerlei dingen moest ze doen.
Daarna is ze nooit meer thuisgebleven.

Ik voed mijn kinderen alleen op.
Ze zeggen wel dat een kind een vader nodig heeft,
maar mijn ouders waren getrouwd en dat ging helemaal niet goed.
Ik heb van dichtbij meegemaakt hoe het niet moet.
Nu voed ik mijn kinderen alleen op en dat gaat heel goed.

(Opgetekend bij Krachtvrouwen Naai-atelier op 22 juni 2018)

Zwart-wit evenwicht

Ik ben Suzan.
Suzan is een internationale naam.
Je vindt hem in Nederland, maar ook in Turkije.
Mijn vader kwam in 1966 vanuit Turkije – na enkele omzwervingen in België – naar Rotterdam.
Hij werkte als stratenlegger, en later als lasser voor RDM.

Ik ga om de twee jaar naar Turkije.
We hebben een huisje in Yalova.
Het lijkt daar een beetje op West-Kruiskade.

Ik hou van evenwicht.
Als ik iets koop, koop ik het altijd per twee.
Als van een set van zes glazen
één glas breekt,
dan moeten alle glazen weg.
Ik word gek als de set niet compleet is.
Mijn lievelingskleuren zijn zwart en wit.
Alles in mijn huis is zwart-wit.
Alles heeft zijn eigen plek.

Alleen de mannen zijn niet in evenwicht: dat zijn er drie.
Twee zoons en één echtgenoot.
En één dochter.

Vroeger las ik veel, maar sinds ik getrouwd ben en kinderen heb minder.
Tony Hawks las ik graag.
Dan zat ik helemaal in die wereld.
Maar eenmaal je kinderen hebt,
nou dan sta je met beide benen stevig in de realiteit.

(Opgetekend bij Krachtvrouwen Naai-atelier op 22 juni 2018)